03/22/2016

Dapat bang hayaan ang nag-aalab na damdamin
Na animo’y pugon na punong-puno ng nagbabagang uling
Sa pagliyab ay di paaawat, di pasusupil sa daluyong handang humabalos;
May paghahanda man o wala. Maagapan ba ang pag-agos
ng mga luhang ngayon pa lamang makakikita ng liwanag?
Unti-unting nagbabalikwas, nagpupumiglas ang mga pintig
Na para bang di padadaig–
Mga pusong pagód na sa pananahimik:
Siguro nga’y panahon na upang hayaan ang nag-aalab na mga damdamin
Na mala-disyerto ang angking init;
Kailanma’y di mapapawi ng kahit ano pa mang tubig.

in conjunction with #WorldPoetryDay albeit late.

JKPN2016

Ni Minsan

Sabay sa pagpihit ng hangin
ay ang pagtangis mo ng lihim;
lingid sa karamihan, ika’y nalulumbay
sa mga sandaling ‘di mawaglit, ‘di nila kayang ibigay.
Hindi mo lang alam.
Kung alam mo lang. Ika’y di maalis sa’king isip–ni minsan
‘di napagod, kahit na nakikita kita.
Nakikita kitang tumatangis kaiisip sa kanya.
Na kahit pa alam nating dalawa na wala kang halaga sa kanya.
Na kahit pa madalas sa minsan, hindi ka niya naaalala.
Na kahit pa nasasaktan ka na, pinipilit mo pa rin maging masaya.
Tanungin mo ako, ang sagot ko’y ito:
“Hayaan mong abutin ko ang kamay mo,
sana. Sana. Ito’y pakinggan mo;
dahil ni minsan pa’y di mapapagod sa pagsinta sa’yo.”
JKPN 2016

Nang minsan hindi ko pumiling umibig

Pinilit kong kumalawa
sa mga mararahas mong pananalita,
mga labing nagtatanong sa mga matang na katulala;
ako pa ba ay ‘yong magagawa–
magagawang tanggapin ng buo’t may pagsinta?
Hindi man kita lubos na kilala,
walang araw na ika’y nawaglit at nawala,
walang panahon at oras ika’y inalala;
pagka’t di man ito halata,
sa buhay ko’y ika’y mahalaga.
Nanalig ako at naniniwala,
darating ang araw–sana. Sana.
Wag ka sanang mangamba,
marahas man ang iyong mga salita
ay di na makasusugat pa.
Hindi na muling luluha pa.

 

 

JKPN 2016

Part Wan: Puti ang Langit

sa ilalim ng taimtim na dasal,

bihag ng mga sandaling nakuha

sa mga titig mo;

sa ugong ng tugtog—liwaliw sa

galaw ng iyong katawan.

Ilang ulit na beses kong

pinagdaanan: sa huli’y hantong

sa kabilugan ng buwan.

Isang bahaghari na tila’y ‘di

maabot,

o kaya’y isang ibong matayog

ang paglipad.

Pagmamahal na nadarama:

tunay nga bang talaga?

O isang magandang panaginip

lang ang lahat…

–Mga Konsepto ng Pag-Ibig ni Aling Bebang, isang trilohiya

—–

©JNavarra2012