Ni Minsan

Sabay sa pagpihit ng hangin
ay ang pagtangis mo ng lihim;
lingid sa karamihan, ika’y nalulumbay
sa mga sandaling ‘di mawaglit, ‘di nila kayang ibigay.
Hindi mo lang alam.
Kung alam mo lang. Ika’y di maalis sa’king isip–ni minsan
‘di napagod, kahit na nakikita kita.
Nakikita kitang tumatangis kaiisip sa kanya.
Na kahit pa alam nating dalawa na wala kang halaga sa kanya.
Na kahit pa madalas sa minsan, hindi ka niya naaalala.
Na kahit pa nasasaktan ka na, pinipilit mo pa rin maging masaya.
Tanungin mo ako, ang sagot ko’y ito:
“Hayaan mong abutin ko ang kamay mo,
sana. Sana. Ito’y pakinggan mo;
dahil ni minsan pa’y di mapapagod sa pagsinta sa’yo.”
JKPN 2016
Advertisements